Anarşist Manifesto 3

Hiçbir toprak, hiçbir sermaye, hiçbir nesne hiç kimsenin değildir; ne bireyin, ne topluluğun, ne toplumun, ne de devletin. Biz "herkesin" demiyoruz, çünkü "herkesin" demek gizli bir sahip yaratmak ve o sahibi er ya da geç bir aygıta çevirmektir; biz "hiç kimsenin" diyoruz, çünkü ancak sahiplik tümüyle ortadan kalktığında nesneler üzerinden kurulan tahakküm de son bulur. Bir şey kullanılabilir, bir toprak ekilip biçilebilir, bir alet elden ele geçebilir; ama hiç kimse, onu elinde tutmadığı anda bile "bu benimdir, siz bunun dışındasınız" veya "bu bizimdir ve biz izin vermedikçe sen bunu kullanamazsın" diyemez, çünkü kalıcı kılınan her dışlama bir tahakkümdür. İnsan yalnızca kendisine aittir; kendi bedenine, kendi karakterine ve kendi varoluşuna. Ve biz dogmatizme de karşıyız; ama burada dogmatizm dediğimiz şey insanların inançları, dinleri ya da metafizik kanaatleri değildir. Bizim karşı olduğumuz dogmatizm türü, bir düşünceyi eline geçirip onu bir zor aracına çeviren ve kendi doğrusunu zorla başkalarına empoze edip kendi ideolojisini ideal bir şey zanneden, sorgulamayı ihanet ve itaâtsizliği ise "suç" sayan tutumdur. Bir insanın neye inandığı bizim meselemiz değildir; bir insanın inandığını bir başkasına dayatması bizim tek meselemizdir. İşte bu yüzden ne mülkün, ne efendinin, ne de dayatmanın olduğu bir dünya istiyoruz: biz kimsenin kimseye sahip olmadığı, kimsenin kimseyi hizaya sokmadığı ve herkesin yalnızca kendisine ait olduğu bir dünya istiyoruz. Yani kısacası biz Tamamen Mülkiyetsizlik Anarşizmi düzenini istiyoruz!

Yazar: Oğuzhan Kurt